Niet meer alleen zijn
Iemand anders bij mij
Die me blij maakt
Die me koestert

Konden we het nou maar een kans geven.

Op een ochtend klopte de mier al vroeg aan bij de deur van de eekhoorn.
‘Gezellig,’ zei de eekhoorn.
‘Maar daar kom ik niet voor,’ zei de mier.
‘Maar je hebt toch wel zin in een beetje stroop?’
‘Nou ja, een beetje dan.’
Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij gekomen was.
‘We moeten elkaar een tijdje niet zien,’ zei hij.
‘Waarom niet?’ vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist heel gezellig als de mier zomaar even langskwam. Hij had zijn mond vol pap en keek de mier met grote ogen aan.
‘Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,’ zei de mier.
‘Missen?’
‘Ja, missen. Je weet toch wel wat dat is?’
‘Nee,’ zei de eekhoorn.
‘Missen is iets wat je voelt als iets er niet is.’
‘Wat voel je dan?’
‘Ja daar gaat het nou net om.’
‘Dan zullen we elkaar dus missen,’ zei de eekhoorn verdrietig.
‘Nee,’ zei de mier, ‘want we kunnen elkaar ook vergeten.’
‘Vergeten! Jou?!’ riep de eekhoorn.
‘Nou,’ zei de mier, ‘schreeuw maar niet zo hard.’
De eekhoorn legde zijn hoofd in zijn handen.
‘Ik zal jou nooit vergeten,’ zei hij zacht.
‘Nou ja,’ zei de mier, ‘dat moeten we nog maar afwachten. Dag!’

En heel plotseling ging de mier de deur uit en liet zich langs de boomstam naar beneden zakken.
De eekhoorn begon hem onmiddellijk te missen.
‘Mier!’ riep hij, ‘ik mis je!’ Zijn stem kaatste heen en weer tussen de bomen.
‘Dat kan nu nog niet!’ zei de mier. ‘Ik ben nog niet eens weg!’
‘Maar het is toch zo!’ riep de eekhoorn.
‘Wacht nou toch even,’ klonk de stem van de mier nog uit de verte.

De eekhoorn zuchtte en besloot te wachten. Maar hij miste de mier steeds heviger. Soms dacht hij even aan beukennotenmoes, of aan de verjaardag van de tor, die avond, maar dan miste hij de mier weer.
‘s Middags hield hij het niet langer uit en ging hij naar buiten. Maar hij had nog geen drie stappen gezet of hij kwam de mier tegen, moe, bezweet, maar tevreden.
‘Het klopt’, zei de mier. ‘Ik mis jou ook. En ik ben je niet vergeten.’
‘Zie je wel,’ zei de eekhoorn.
‘Ja,’ zei de mier. En met hun armen om elkaars schouders liepen zij naar de rivier om naar het glinsteren van de golven te gaan kijken.

Vrij naar: Toon Tellegen, ‘Toen niemand iets te doen had.’

Ik wrijf ff goed in m’n ogen en ga ff een tijdje de kat uit de boom kijken. Vervolgens pak ik de na 20 jaar overgebleven spullen van mij. Inclusief de 15 tassen vol met Beterschaps!-kaarten van de afgelopen 20 jaar.

Ik loop de kliniek uit en pak een gratis taxi naar het huis waar ik toen woonde. Ik vraag aan de vreemde mensen die daar inmiddels zijn gaan wonen waar mijn ouders zijn gebleven. Helaas weten die niet het antwoord en moet ik naar de buren toe. Godzijdank zijn dat nog steeds dezelfde buren als toen en verwijzen ze mij naar het bejaardentehuis waar m’n ouders inmiddels naartoe zijn vertrokken.

In het bejaardentehuis vind ik gelukkig mijn ouders die mij nauwlijks meer herkennen door alle baardgroei die 20 jaar lang niet is bijgehouden. Omdat mijn paspoort al 15 jaar niet meer geldig is moet ik mij noodgedwongen op het nieuwe gemeentehuis inschrijven voor het nieuwe identiteitssysteem waar ik vervolgens 3 dagen op moet wachten.

Tijdens die 3 dagen kan ik rustig de hightech woning van mn ouders onderzoeken wat er intussen al veranderd is. Zo kan met 1 druk op de koelkast een koud glas melk vragen. Op een groot vreemd apparaat dat nog het meest op een hightech koffieapparaat lijkt kan ik verschillende warme maaltijden opvragen van de aanwezige grondstoffen die opgeslagen zitten in het apparaat.

Ik besluit na een goede maaltijd om even naar buiten naar het winkelcentrum te gaan. Omdat door het stijgende terrorisme ieder openbaar gebouw inmiddels strenge beveiliging heeft gekregen moet ik mezelf via een “achterdeur” daar binnen loodsen. Eenmaal binnen zie ik overal grote monitoren hangen waar verschillende reclames op worden afgespeeld. Door de mensen massa schieten robots heen en weer om het straatvuil op te ruimen.
Als ik voorbij een kiosk loop besluit ik maar ff een tijdschrift te kopen om weer ff op de hoogte te komen van “huidige” wereld. Tussen de tijdschriften door merk ik op dat Tweakers.net nog steeds bestaat en ondertussen een eigen digitaal tijdschrift, wat erg veel weg heeft van het digitale boekvorm wat we nu kennen, op de markt heeft gebracht. Tijdens het doorbladeren van het digizine, zoals het volgens de verkoper heet, lees ik dat Microsoft en Apple samengevoegd zijn nadat Bill Gates onverwachts is overleden. Het nieuwe bedrijf Mapple is zich volledig aan het richten op computer hardware. In een van de geschiedenis digizines lees ik daarna dat Microsoft in 2011 zich volledig heeft afgestoten van de game industrie omdat de Xbox720 een grote wereldflop was. Nintendo heeft hierdoor de kans gekregen om zowel de game industrie van Microsoft als Sony over te nemen en is hierdoor de marktleider op het gebied van games.

Ik besluit om het digizine van Tweakers.net te kopen. Bij de kassa wordt er mij verteld dat euro’s niets meer waard zijn en de Europese Unie niet meer bestaat. Daarvoor is er een Wereld Unie voor in de plaats gekomen en is de nieuwe geld eenheid nu Glodits. Omdat ik een euromunt uit het jaar 2000 heb, dat schijnbaar erg zeldzaam is geworden, mocht ik toch de digizine meenemen.

Als weer thuis in het huis van ouders aankom, is er een bericht aangekomen dat ik vervroegt mijn nieuwe identiteits bewijs mag ophalen. Vreemd genoeg is dat in het ziekenhuis. In het ziekenhuis wordt ik begeleid naar een speciale operatiekamer waar een ID-chip in mn nek wordt geplaatst.
Zonder ook maar een verdoving gekregen te hebben bleek dat de operatie mij pijnloos is verlopen.

s’ Avonds pak ik de hogesnelheidsbus om naar de kroeg te gaan waar ik vroeger altijd kwam met m’n vrienden. Die is inmiddels veranderd in een hightech cafe waar ik net als dat ik thuis kon een biertje uit een automaat kan halen. Na flink gewurmd te hebben door het cafe zie ik plotseling iemand die verdacht veel op een oude vriend van me lijkt. Na een kort gesprek blijkt dat ik het aan het goede eind had en was blij om weer een bekende te zien. Ik vroeg hem wat voor beroep hij nu deed. Aangezien hij toen bezig was met een opleiding netwerkbeheer, bleek dat ie nu een baan had als hightech communication adviser bij een groot bedrijf.

Als ik dan volgende dag wakker word ga ik op zoek of ik mijn opleiding van toen nog steeds kan afronden. Helaas bleek dat niet mogelijk te zijn door de gegroeide technologie en moet ik iets anders opzoeken. Ik blijk al snel handig te zijn in intergalactische talenkennis waardoor ik bij het nog steeds bestaande NASA kan gaan werken als tolk.

Maar gelukkig is er met mij nog niets dusdanig aan de hand dat ik 20 jaar van mijn leven zou moeten missen.
(Ben wel benieuwd op hoeveel gebieden ik het over 20 jaar aan het rechte eind ga hebben though )

Grote wassen, kleine wasjes, niet-missse wassen, vakantiewassen, nieuwe kleren wassen, uitgaanswassen, wassen-tot-je-een-ons-weegt wassen, dubbel wassen, wanhopige wassen, kansloze wassen, te hete wassen, vergeten wassen… Wassen kun je in allerlei vormen en maten doen. Het is zo’n universeel iets wat ieder levend wezen op deze aardbol wel eens doet. Ja, ook die kindertjes in arme landen. Enig verschil is dat zij het zonder de luxe van een wasmachine zullen moeten doen. Gaat net zo goed hoor, geloof me. Als je eens een keer de moeite zou nemen dat vijfsterrenhotel in de zomer niet te boeken en gewoon “old-skool” te gaan kamperen in een minder Westers-beschaafd gebied, dan ben je echt blij met je Biotex handwasje. Je hoeft daardoor niet zoveel mee te nemen in die backpack van je en het houdt je bezig…

Zaterdag of eigenlijk vaker zondag is bij mij wasdag. Opvouwen gebeurt echter vaak dagen later. Ook nu weer staan er nog steeds 3 volle tassen schone was te smachten om opgevouwen te worden. Nee, strijken begin ik niet aan. Kom zeg, over onzinnig gesproken. Nee, opvouwen is al heel wat vergeleken bij mijn huisgenoten. Als ze geld over hadden zou je denken dat ze gewoon niet wassen, maar om de week nieuwe kleding kopen. Wassen? Da’s voor mietjes. Die paar sokken kun je best nog een keer aan, en dat t-shirt stinkt niet meer met Axe erover heen. Hoewel het aantrekkelijk klinkt voor mij, zeker met mijn situatie als drukke student, tracht ik toch hard om niet ook zo’n sloerie te worden. Dat er al 3 dagen de wereld aan schoon wasgoed op mij staat te wachten vind ik al erg genoeg.

En het erge is dat het op het moment van schrijven alweer donderdag is en ik nu al weet dat het vandaag ook weer drie keer niets wordt met dat vouwen. Waarschijnlijk zal het hetzelfde ritme zijn als deze hele week: opstaan in het donker, terugkomen in het donker. Nu wil dat ook wel makkelijk tijdens de donkerste dagen van het jaar, maar daar gaat het niet om. Ridder, je moet gewoon de feiten onder ogen komen: je maakt een probleem van een wissewasje!

x93Discipline is the bridge between goals and accomplishment.x94
- Jim Rohn

"Discipline is de brug tussen doelstellingen en het bereiken ervan." Mooier kon niet. Want wie herkent dit nou niet? Je hebt onmogelijk veel doelen gesteld die je in een bepaalde tijdsperiode wilt volbrengen, maar dat is slechts het begin van een tocht over een erg instabiele, wiebelige brug die discipline heet. Om ook werkelijk al die doelen te verwezenlijken moet je die brug over zien te komen. En dat, mijn beste lezers, is voor velen van ons zo makkelijk nog niet. En ik ben daar geen uitzondering op.

Tijdens het uitdelen van discipline moet ik wel ergens achteraan hebben gestaan. God, hoe vaak heb ik wel niet tegen mijzelf gepredikt dat ik nu echt eens voor twaalfen naar bed moet? Hoe vaak heb ik het leren van een proefwerk uitgesteld tot de avond tevoren? Hoe vaak blijf ik te lang thuis terwijl ik allang bij de bushalte had moeten staan om die ene oh zo belangrijke bus te halen? Ik heb gewoon een serieus tekort aan datgene waar iedereen elkaar steeds op wijst: discipline.

En weet je wat het grappige is? Om er wat aan te doen heb je juist dxe1t nodig. Contradictio in terminis, al zeg ik het zelf. Je hebt datgene nodig om te krijgen wat je juist niet hebt. Dat maakt het ook zo moeilijk, denk ik. Om verandering in je levensstijl een feit te maken moet je jezelf in therapie nemen. Tenminste, als je dwars zit met je eigen gedrag of gewoonten. En ja, dat zit ik wel lichtelijk. Ik weet dondersgoed dat als je maar 5,5 uur slaap hebt kunnen krijgen dat je dan in ieder geval de volgende ochtend als een zombie op school verschijnt en laat staan dat we over productiviteit kunnen spreken tot ongeveer twee uur in de middag. Dat kan dus gewoon niet en ik weet dat. Toch lukt het me iedere avond niet om me aan mijn woord te houden. Iedere avond weer, of eigenlijk nacht, moet ik mezelf weer recht in de spiegel aankijken en zeggen dat het nu toch echt afgelopen moet zijn.

Waar het aan ligt? Dat is nu waar het om gaat: gebrek aan wat discipline. Heb de kracht te zeggen dat je moet stoppen. Durf jezelf een grens op te leggen. Durf jezelf vast te binden op een stoel, of, om beeldspraak te blijven gebruiken, bind jezelf vast aan het bed. Heb het lef eigen baas te spelen. Dat is waar het om gaat.
De oplossing is zo ogenschijnlijk simpel. Maar ja, nog even dit doen, daar nog even naar kijken en die nog even spreken. Tegen beter weten in wordt het 11 uur. Je vloekt een keer of wat binnensmonds en ineens is het middernacht. Chips, nog maar 8 uur en dan moeten we weer opstaan.

Uiteindelijk komt het er gewoon op neer dat je nu als zelfstandige meer vrijheid hebt. De truc is om te leren gaan met die verworven vrijheid. Neem verantwoordelijkheid voor je acties. En ja, als dat betekent dat je zo dood als een pier in de klas zit door te laat te gaan slapen, so be it. Leermomenten horen bij het leven. ‘s Avonds een man, ‘s ochtends een mietje.

Het is kerstvakantie. Het is het laatste weekend voordat het allemaal weer verder gaat. Voordat het collegeleven weer van start gaat. Maar tot die tijd gaan we door het leven als een ware junkie…

Ik ben verslaafd aan Grey’s Anatomy. Dat is een serie op TV dat gaat over een groep ‘Interns’ in een ziekenhuis in Seattle. Uiteraard gaat het niet altijd over rozen en leef je je helemaal in in de patienten die aan bod komen. De een gaat dood, de ander mag blijven leven. Ik weet niet wat er zo speciaal aan deze serie is, maar ik kan er gewoon niet mee stoppen. Er zijn inmiddels 2 afgeronde seizoenen en de derde is geloof ik net begonnen. Ik MOET gewoon voordat school weer begint alle bestaande afleveringen gezien hebben, anders functioneer ik niet. Simple as that.

Daarnaast zit ik de godganse dag Chocolate Chip Cookies te eten omdat het kan, ik neem niet eens de moeite mijn Fanta Red Fruit in een glas te schenken zoals onze lieve moeders ons hebben geleerd, ik loop tot half 6 in mijn ochtendjas en pantoffels, als avondeten staat er ingevroren Chili Con Carne of pizza op het menu, ik zit dus constant Grey’s Anatomy te kijken achter de computer en eet daar dus ook, ik moet over een weekje of drie een werkende flash game af hebben en ik ben nog niet eens op de helft van het ontwikkelen daarvan, over een week moet een website af zijn van een goede vriendin die ik ken omdat  zij geen donder weet van webdesign en ze mij x8050 ervoor geeft, ik ben niet eens meer in staat om voor 02:00 in slaap te komen en ga de afgelopen dagen niet eerder dan 3 uur mijn nest in, en als gevolg daarvan word ik pas weer rond een uur of 1 a 2 in de middag wakker en herhaalt zich dat ritme weer.

En het mooie is: Ik heb geen behoefte what-so-ever daar iets aan te gaan doen. Ik keer weer terug op Aarde zodra ik bij ben met de afleveringen Grey’s Anatomy. En ik mag echt hopen voor mijzelf dat dat voor maandag is, anders heb je 0,0 aan mij…

Sinds ik 4 maanden in Leeuwarden verblijf heb ik al heel watbizarre situaties meegemaakt. Maar vandaag slaat alles. Of, misschien beteromschreven, vandaag is de druppel die de spreekwoordelijke emmer behoorlijkdoet overlopen.

Ik heb nog nooit echt te maken gehad met de politie enaangifte doen. In de 4 maanden dat ik nu verblijf in deze stad heb ik nu al 3keer aangifte moeten doen van een van mij ontvreemd goed. En aangifte doen iseen enorm gedoe, dat heb ik inmiddels wel geleerd. En wat helpt het? Een vaakgehoorde wanhoopsvraag. Ik weet het ook niet, puur formele rompslomp als je hetmij vraagt. Want stel je toch eens voor…

Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt als een fiets die van mijgestolen wordt. Ik had die mooie mountainbike toch al heel wat jaartjes en ookin Groningen zette ik hem wel eens op plekken waar ik dat, achteraf gezien,beter niet had kunnen doen. Toch is er nog nooit iets mee gebeurd. In de 4maanden dat ik nu in Leeuwarden zit zijn al 2 fietsen van mij spoorloosverdwenen.

Tijdens mijn hele schoolcarrixe8re heb ik het nooit moeilijkgevonden om op tijd op school te verschijnen. Tuurlijk, ook ik kwam wel eenswat verlaat aan, ook ik miste wel eens een bus, ook ik had genoeg moeite methet uit bed komen en ook ik ging wel eens laat naar bed waar dat niet zoverstandig was. Maar in de 4 maanden dat ik nu op het hbo zit is het meer regeldan uitzondering dat ik moet melden dat ik mij weer eens verslapen heb of datik bij mezelf moet toegeven dat 50 minuten niet genoeg tijd is voor mij om opte staan, aan te kleden en iets van eten voor mezelf te verzorgen voor in depauze. Verdomme. Ga dan ook eens op tijd naar bed. Ja, vanavond. Echt, dit keerlig ik er om 10 uur in. Niet dus hxe8.

In mijn hele leven heb ik nog nooit een dergelijk slot alseen kettingslot nodig gehad. Nou goed, een fiets moet in Leeuwarden kennelijkverankert worden aan het hele fietsenrek, dus toch maar zox92n kreng gekocht. Enwat ik je brom, nog geen maand later is het eerste slot met de tweede fiets meegestolen. Fuck. Nieuwe fiets, nieuw slot. Paar weken daarna breekt de sleutelaf in je slot. Stomme plastic sleuteltjes ook. Gerepareerd, na het weekendreservesleutel meegenomen. Slot wil nog niet open. Tja, de keuze: hier latenstaan of doorzagen. Doorzagen dan maar. Kan ik tenminste wegrijden. Weer eenslot verneukt en bij thuiskomst blijkt dus dat het het sleuteltje van het oude,vermiste slot was. Voor niets geflext dus. Only in Leeuwarden.

De echt belangrijke spullen die ik in mijn hele leven benkwijtgeraakt zijn volgens mij op xe9xe9n, hooguit twee handen te tellen. Een keereen sleutel, een keer een sleutelbos, wat kleren, CDx92s, brieven… Nog nietsvergeleken bij de in de afgelopen 4 maanden kwijtgeraakte spullen. Vandaag isdaar namelijk bijvoorbeeld mijn complete portemonnee bijgekomen. Alles weg. OV,muntgeld, fotox92s, bankpassen, ID bewijs, verzekeringspasjes, al mx92n Rocksspaarpunten… Wat een administratieve handelingen zal dat met zich meebrengen!En onnodige kosten: x8012,50 voor alle bankpassen, x8031 voor IBG en de rest zalook nog wel een leuke vergoeding vragen. Damn. Alsof ik het zo leuk vind omoveral weer achteraan te moeten.

Ik snap dat bepaalde dingen in het leven nou eenmaal geleerdmoeten worden door het zelf mee te maken, en dus ook dat dit allemaal bij hetx91op jezelf wonenx92 hoort. Maar moet dat dan allemaal in die 4 maanden gebeuren?Is wel een erg kort tijdsbestek om mij eens even lekker in xe9xe9n klap allemogelijke rampscenariox92s te laten doorlopen, al zeg ik het zelf.

Zucht.

Ik geef toe, een hele tijd niets van mij laten horen. Het is even niet anders, ik heb soms vlagen dat ik heel loglustig ben en soms absoluut niet. En ik ben ook nog eens selectief in welke logs ik bijhoud en welke niet. Deze is inderdaad de afgelopen paar maanden een beetje een ondergeschoven kindje geweest. Geweest zeg ik nou wel, maar met deze log wil ik absoluut niet beweren dat er vanaf nu verandering in gaat komen. Ik doe mijn best, maar niets is zeker.

De echte reden voor deze log is overigens van een heel andere aard.
Een aantal dagen geleden kwam mij een uiterst dwaas plan teboven. Jullie weten, trouwe lezertjes, dat ik inmiddels af en toe het land doorkruis voor het nutteloze. Of soms heeft het wel degelijk nut, maar soms toch ook vooral niet. Daar heb ik nu weer wat nieuws voor bedacht. Ja, zo gaat dat, als je een lekker vrijdenkende opleiding doet die dat soort gebrainstorm in de hand werkt. Dus geef al die leerkrachten daar maar de schuld van deze uitspatting als je het een idioot idee vindt of me simpelweg voor gek verklaart .

We kennen allemaal wel de Nieuwjaarsduik, de Nieuwjaarsreceptie, de Nieuwjaarsbespreking, de Nieuwjaarsborrel, het Nieuwjaars Champagne Tournooi, etc. Heel veel nieuwe jaren worden er op tal van manieren ingeluid. Ik wil het op mijn eigen originele manier doen. Hoe? Komt ie:
Ik wil van donderdag 4 januari 2007 12:00 tot de volgende dag, vrijdag 5 januari, 12:00 een onafgebroken treinreis gaan maken. Uiteraard uitgezonderd zijn vertragingen en wachten-op-mijn-aansluiting-wachttijden. Het blijft de NS he. Je leest het inderdaad goed. 24 uur lang treinreizen door heel Nederland. Dat is pas gebruik maken van je OV, of niet?

Maar waarom dan? Ook puur omdat het kan, lang leve de nutteloze lol? Nou, nee. Ja, ik vind het beregezellig en een enorme uitdaging. Maar om het nou niet geheel nutteloos te laten zijn, ben ik van plan door middel van sponsoring mensen hierachter te krijgen en zo een aardige opsteker bij elkaar te sprokkelen voor een nog nader te bepalen goed doel. Geen financieel gewin dus, maar juist een gul gebaar naar een organisatie of vereniging die het geld goed kan gebruiken.
Nu is het zo dat ik zelf echt geen snars weet van sponsoring zelf, of xfcberhaupt het opzetten van zo’n grote happening. Hoe krijg ik zoveel mogelijk sponsoren achter mij? Vinden mensen het een tof idee of verklaren ze mij alleen maar voor gek? Ik hoop van niet.
Wat ik wel wil gaan proberen is om het aan de (grote) klok te hangen. Ik ga niet omwille van een paar goedwillende studiegenoten 24 uur in de trein rondploegen, hoe leuk ik het ook vind. Als ik het serieus ga doen zou het leuk zijn als er:
1) ook een aantal mij vergezellen in deze uitdaging, deze uitputtingsslag (reken maar van yes dat je na 24 uur treinen het voelt in je benen en je hoofd ).
2) enige (media)aandacht ontstaat in het land. Ik ben absoluut niet aandachtsgeil en ik hoef dan ook geen klappend onthaal op stations en een celeb te worden, maar een eervolle vermelding tussen het andere (regionale) nieuws zou toch wel tof zijn. Dan weet je dat je het ook ergens noemenswaardig voor hebt gedaan.

Nu zit ik wel op een opleiding (CMD, wellicht wel bekend onder jullie) waar lui rondlopen die wel in zijn voor dit soort maffe concepten en die ook bereid zijn de handen uit de mouwen te steken om daar eens even flink voor te promoten. Maar zelf zou ik bij God niet weten hoe dit te promoten. Er flitst wel vanalles door mijn hoofd, waaronder het eens hier neer te kalken. Wie weet interesseer ik nog eens iemand . Maar ook radio bellen (3fm), TV tippen, spits/metro, posters/flyers verspreiden op school en gewoon mond tot mond natuurlijk. Maar het duizelt me nu al. Waar begin ik?

Een ander punt wordt natuurlijk de route. Ik vertrek vanuit mijn eigen woonplaats, Leeuwarden.  Ik reis 24 uur de klok rond en streef ernaar om vrijdag 12:00 ook gewoon weer op Leeuwarden aan te komen, om vervolgens zo m’n bed in te kunnen duiken. Overdag reizen is zo’n punt nog niet. Treinen rijden in overvloed tussen 12:00 en laten we zeggen 22:00. Vanaf daar wordt het regionaal al lastiger. Natuurlijk, de Randstad heeft nachttreinen en Schiphol is ook nog tot laat te bereiken. Maar enige variatie wil ik er zeker wel inhouden. Ik ga niet omwille van die lastige tijden van 23:00 – 05:00 cirkelen tussen Amsterdam, Rotterdam en Utrecht en weer terug. Dat wordt dus nog een serieus gepuzzel. En helaas zit er nog net geen keuzemogelijkheid "24 uurse toer door Nederland plannen" op 9292ov.nl.

Lange log, om maar in het kort even samen te vatten waarom ik je aandacht even wil vangen:
* Zin om mee te gaan?
* Zin om te sponsoren?
* Tips wat betreft de route en andere tips?
* Feedback mag natuurlijk ook gewoon.
* En natuurlijk: zegt het voort! Oftewel; als je wilt helpen bij het promoten, graag.

Het leven op kamers gaat niet altijd even zoals je het verwacht. Dat bleek vorige week wel weer toen ik van Orange een heel vriendelijk getint smsje kreeg die mij informeerde over de rekening over september/oktober:

x93Uw Orange rekening bedraagt x8085,90. Dit bedrag wordt per 04-11-2006 van uw rekening afgeschreven. Met vriendelijke groet, Orange.x94

Ja, en een prettige dag toegewenst zeker? Ik kon het bijna niet geloven. Zou ik dan toch teveel op Internet hebben gezeten met mijn mobiel? Ik mag 25MB per maand zonder verdere kosten op het net surfen, en met 5kb/s gaat dat nog niet heel erg snel. Maar goed, je kunt je er altijd lelijk op verkijken.
Dus ik maar eens de online rekening opvragen via de website. Ja, Orange is er in zijn geheel mee gestopt een papieren rekening te sturen naar haar klanten. Ik heb er niet zox92n problemen mee, scheelt weer administratie bijhouden. Maar dan werkt het hele systeem natuurlijk weer totaal niet op Safari, de browser van Apple. Dus maar even Firefox proberen. Nou, hiep hoi, ik kan inloggen. Vol verwachting open ik de pdf van deze maand…
Mja… Het klopt wel, maar het is wederon verbazingwekkend dat al die kleine rotgesprekjes van vaak nog geen halve minuut je toch een duppie kosten. En dat keer een stuk of 35. Maar Internetverbruik is tot mijn grote opluchting binnen de perken gebleven met een nette 17MB. Ok, meevallertje.
Bij nadere inspectie van de specificaties blijkt dat er inderdaad een aantal flinke klappers tussenzitten. Gesprekken naar groepsleden van een half uur, een paar keer 0900 service nummers (nee, geen belspelletjes, geen geile Bettyx92s, dure voicemailboxen, etc.) en uiteraard, omdat ik het thuisfront zo miste, een dik half uur naar huis bellen. Nee, denk dat dat gesprek gewoon belachelijk uit de hand gelopen was.

Om een lang verhaal kort te maken, op jezelf wonen heeft, ook wat betreft telefonie, soms nogal wat voeten in de aarde. Het is dus zeker zaak om zodra je niet meer gebruik kunt maken van moeders of vaders vaste lijn, extra voorzichtig te zijn met wie je belt en hoe lang. Het heeft me zeker een stuk bewustzijn bijgebracht wat betreft telefoonkosten: al dat gezeik vroeger over dat we na 3 kwartier toch echt wel eens een eind eraan mochten breien, was zo onrealistisch nog niet…

PS
Opmerkelijk feitje: voor 1 januari 1930 bestonden er nog geen gesprekskosten! De PTT ging dat daarna wel doen, om zo gesprekken over koetjes en den kalfjes in te dammen. Kosten in het begin: 2,5ct per gesprek. Of dat nou een minuut of een uur duurde. Vroeger was alles veel beter joh, haha.

Hoihoi,

Ik kwam toevallig eens langs op je leuke weblogje en zoals ik dat wel vaker heb krijg ik dan ook weer de kriebels om weer eens de (virtuele) pen erbij te pakken. Eenmaal van het stof ontdaan kan het voor mij niet meer stuk.
Hoe dan ook, hoe gaat het met je? School is weer begonnen hxe8, ja bah. Nou ja, misschien nu nog niet. Iedereen weer na een lange tijd terugzien doet toch goed, lijkt mij. Maar ja, na 2 weekjes heb je het wel weer gehad schat ik zo. Het schoolgebouw, de klaslokalen, de docenten, de briefjes, de roosters… Het voelt allemaal zo vertrouwd en tegelijkertijd is dat ook de zwakke plek van zoiets als school. Been there, done that. Maar hold on, er komt verbetering aan. Nog enkele jaartjes en dan mag je ook student spelen. Ik kan je zeggen dat het me wel bevalt. Ze hebben ons te kennen gegeven dat het ritme waar we nu in zitten aardig in de buurt komt van wat de rest van het jaar zal zijn. Het is niet zo makkelijk te verwoorden, maar ik doe het er wel voor, haha.

Ik wil je overigens vertellen dat ik je onwijs goed vindt in het schrijven van blogs. Ze steken altijd briljant in elkaar en je hebt altijd verfrissende ideexebn die het stoffige imago van een standaard weblog weer doet omkeren in een levend en dynamisch iets. Met andere woorden: niet alleen de manier waarop je schrijft, ook waarover en de vorm waarin je dat doet heb ik bewondering voor. En je weet dat ik geen slijmerd ben. Ik vind dat jij daar wel even een pluim voor verdient! Hopelijk vind je dat zelf ook een beetje terecht. Het is maar al te vaak zo dat mensen die ergens goed in zijn dat bij hoog en bij laag min of meer ontkennen. Doe maar Gewoon, Dan Doe Je Al Gek Genoeg. Ain’t that right? Je mag er trots op zijn.
Weet je, van Wees heeft mij ooit gezegd (en dat was niet tussen neus en lippen door) dat ik serieus moest gaan nadenken de journalistiek in te gaan. Ik voelde me gevlijd, maar mijn passie ligt ergens anders. Wellicht ga ik het wel verwerken in mijn studie nu, daar is ruimte genoeg voor. Anyway, ik geef zijn advies door aan jou. Al vind ik je het type niet voor een Razende Reporter, aanleg voor journalistiek heb je zondermeer wel. Of columniste, wie weet. Ik zou zeker een permanente lezer worden ervan!

Ik ga een eind aan deze brief breien. Ook al weer ik niet hoe dat moet. Oversteken, doorhalen terugtrekken? Zoiets. Ik wil het ook niet leren. Breien is zoooo 1920. Passxe9 hoor. Ik ga zo eten koken. Als enige jongen in dit huis en ongetwijfeld in een hele wijde omgeving die werkelijk plezier heeft daarin. Niet altijd natuurlijk, tijdens ziekte ga ik echt niet moeilijk doen en ook als het even haastig moet is het verleidelijk om gewoon maar een kant-en-klaarmaaltijd te kopen dan uitgebreid te kokkerellen. Maar als het even kan, doe ik het gewoon lekker zoals het hoort. Maar zonder fratsen. Dat boekje van de C1000 is echt handig .

Schrijf je terug?
Coen

ps: je hebt nog steeds een reis hier naartoe tegoed. Gaan we samen brownies maken, goed? Haha, oh nee, geen chocola meer voor jou. Nou ja dan help je mee met maken, help ik je wel met opeten.